म अन्वेषी एक महिला हुँ। मेरो देशमा महिलाहरूलाई दोस्रो दर्जाको नागरिकका रूपमा हेरिन्छ र उनीहरूमाथि थुप्रै प्रकारका बिभेद गरिन्छ। मैले पनि मेरा दिदीबहिनीहरूले झेलेका कुराहरू नै झेलिरहेकी छु। हामी महिलाहरूले ब्यक्तिगत र सार्बजनिक ठाउमा भोग्नुपरेका हिंसाका थुप्रै उदाहरणहरू छन्। तरपनि हामीले यस्ता दुखद र पीडादायी घटनाहरू लुकाउछौँ र उजुरी पनि दर्ता गर्दैनौ। किनकी आफूमाथि भएका हिंसाका यस्ता घटना हामीले बाहिर ल्यायौ भने हामीलाई कलंकित पारिन्छ र एक्ल्याईन्छ। यो एक्ल्याउने क्रममा केही दिदी बहिनीहरूलाई परिवार जसलाई महिलाको सुरक्षित ठाउँ भनिन्छ त्यसलाई समेत छोड्न बाध्य पारिन्छ। 
 

 
नोभेम्बर २५–१० डिसेम्बर, २००९
 
“हामी सहकार्यप्रति प्रतिबद्ध छाै 
हामी आफ्ना अधिकारहरूको सुनिश्चितताका लागि काम गर्छौँ, 
हामी जवाफदेहिताको माग गछै
 
महिलाहिंसाविरुद्धको १६ दिने अभियान २००९ यसपटक फेरि संसारभरिका महिलाहरूलाई एउटै थलोमा आई आफ्ना अधिकार सुनिश्चितताका लागि सहकार्य गर्न प्रतिबद्धता जनाउँदै दायित्व बाहकको जवाफदेहिता माग गर्ने अवसरको रूपमा आएको छ।  
 

१००औँ अन्तर्राष्ट्रिय श्रमिक महिला दिवसको सन्दर्भ पारी आयोजित महिला मानवअधिकार रक्षकहरूको छैठौँ राष्ट्रिय परामर्श गोष्ठीमा उपस्थित ७० जिल्लाका ३०० भन्दा बढि महिला मानवअधिकार रक्षक सहभागी भएको यो सम्मलेनले मानवअधिकारको विश्वव्यापी घोषणापत्र १९४८, नागरिक तथा राजनीतिक अधिकारसम्बन्धी अनुबन्ध १९६६ र आर्थिक, सामाजिक तथा सांस्कृतिक अधिकारसम्बन्धी अनुबन्ध १९६६, महिलाविरूद्ध हुने सबै प्रकारका भेदभाव उन्मूलन महासन्धि १९७९, भियना घोषणापत्र १९९३, जातिय विभेद विरुद्धको महासन्धी १९६५, आई एल ओ घोषणापत्र १८५, महिला अधिकार सम्बन्धि बेईजिङ्ग घोषणापत्र १९९५, मानव अधिकार रक्षकहरुको संयुक्त राष्ट्रसङघीय घोषणापत